«Սուպրեմատիզմ, Աշխարհը որպես առարկայազուրկ կամ հավերժական հանդարտություն»
15. Մեծագույն ինքնավերարտադրումը արարչությունից ազատագրված Աստծո ցնծության մեջ նետվել է անվերջություն: Աստված` այդկատարելագույն մտածողը (հանրակեցություն), իր մտքով արարեց աշխարհը` չծախսելով աշխատանքի և ոչ մի րոպե (բացառությամբ կավից մարդստեղծելուց), վեց անգամ «Եղիցի» ասելով կառուցեց աշխարհը:
Արարչության վեց օր` և եղավ տիեզերքը` Աստվածային կատարելության նմուշը (հանրակեցություն): Արարչության գագաթնակետը հանդիսացավմարդը, որին գերագույն դերն էր տրվել Դրախտում: Բայց հետագայում պարզվեց, որ մարդը կատարյալ չէր, նա մեղանչեց. հետևաբար մեղքն այլ բան չէ, քան համակարգի անկատարության արդյունք. հանցավորությունը հետևանք է: Եթե Աստված կատարյալ կառուցեր համակարգը, Ադամը չէր մեղանչի, իսկ եթե մարդը կառուցեր իր Դրախտը` Պետությունը, ո՛չ դատարան կլիներ նրանում, ո՛չ հանցագործություն:
Ո՞րն է սխալը: Ողջ սխալն այն է, որ համակարգում սահման է դրվել: Սահման չունեցող համակարգը արատներ չունի: Ըստ երևույթին Աստված, ասեսփորձելու համար, սահման էր դրել, և այդ փորձությունը հետագայում շատ թանկ արժեցավ:
Դրախտը փուլ եկավ, և փոխանակ նրա համակարգում կատարելությունը լիներ սահմանի միջոցով, այդ կատարելությունն սկսեց ավերվել:
Այսպիսով, արգելքն է մեղսավորության ու անկատարությունների պատճառը: (Մարդու կյանքի դրվածքն այնպիսին է, որ նրա բոլոր ոլորտներըարգելքների հաղթահարումով են զարգանում, այսինքն` հաստատված ճշմարտությունը արգելքներ է դնում նորի դեմ: Մի ոլորտ, մինչևիսկտեխնիկականը, արգելված ճշմարտության կարգավիճակում է գտնվում. այդ ճշմարտության ոլորտը գործնական առումով, թվում է, շատ ակնառու է և<իր նվաճումներով շատ օգտակար>, և այնուամենայնիվ, շատ ու շատ գյուտարարներ ստիպված եղան զոհվել: <Այսպես>, Մոլլերին` գուլպա գործողմեքենայի հայտնագործողին ջրահեղձ արեցին Դանցիգի բնակիչները:)
Եվ իրոք, համակարգի կառուցումը տեղի է ունենում ոչ այլ կերպ, քան հանցավորության, նախորդը խորտակելու ու նորը կառուցելու միջոցով: Յուրաքանչյուր համակարգ այնպես իրագործված կառուցվածք է, որ միավորներից յուրաքանչյուրը, շարժվելով իր համար նախատեսված տեղում, չկարողանա դուրս գալ համակարգի սահմաններով/սահմաններից: Համակարգի խորտակումն անխուսափելի է, երբ միավորներից մեկը դուրս էգալիս նրա սահմաններով/սահմաններից, և չկա որևէ համակարգ, եթե միավորները նրա սահմանների մեջ ներառված չեն: Համակարգիկատարյալությունը որոշվում է նրանով, որ ցանկացած միավոր, ազատ շարժում ստանալով և ճնշում չզգալով,այնուամենայնիվ չի կարող դուրս գալ նրասահմաններից: Նման համակարգը ես կանվանեմ ցեղային: Ցեղային շղթայակցումներն էլ հենց տոհմական համակարգեր են ստեղծում:
Չգիտես ինչու համակարգի մեղանչումը միայն երկրային դրախտին բաժին ընկավ, այլ ոչ ամբողջ տիեզերքին, նույնիսկ Երկիրը այդ մեղքի մեջ չընկավ: Սրանից երևում է, որ տիեզերքը համակարգում անմեղ է: Այն` ցեղային համակարգը, ո՛չ արգելքներ ունի, ո՛չ եզրեր, ո՛չ սահմաններ ունի, ո՛չ օրենքներ: Նրանում ավերում չկա և չի կարող լինել, քանի որ մոլորակների անհետացումը, դրանց կործանումը, այն, ինչը հանրակեցությունը աղետ է անվանում, նրանում գոյություն չունի: Ցեղային համակարգերն իրենց ուժի մեջ կմնան ու իրենց շարժման կյանքը կապրեն, և քանի որ նրանցում չկահանրակեցության կատարելությունը, ուստիև դրանցում այս կամ այն ձևերը հավերժորեն հավասարարժեք են իրենց շղթայակցումներում, դրանցգիտակցությունը երբեք չի անհետանում:
Ադամը խախտեց արգելվածի սահմանը, և Աստծո համար դա բավական եղավ, որ նրա ողջ ցեղին պատժի վտարումով: Սկսվեց նրա մարդկայինտառապանքի, քրտինքի, կոշտուկների, արյունահեղության պատմությունը, աշխատանքի պատմությունը: Այդպես դաժանորեն պատժվեց մարդը Աստծոկողմից: Դրախտը փուլ եկավ, ամեն ինչ ցրիվ եկավ ու վայրենացավ: Դրախտի բարիքը անհետացավ, իսկ չէ՞ որ Ադամը պետք է միայն հայերհավերժական գեղեցիկ շարժումը ու նույնիսկ չմտածեր, քանզի ամեն ինչի մասին մտածել էր Աստված:
16. Եվ այսպես, Աստված մտադրվեց կառուցել աշխարհը, որպեսզի մեկընդմիշտ ազատվի նրանից, ազատ լինի, իր մեջ ընդունի լիակատար «ոչինչը»կամ հավերժական հանգիստը որպես այլևս չմտածող էակ, քանզի այլևս մտածելու որևէ բան չկա, ամեն ինչ կատարյալ է:
Նույնով ցանկացավ օժտել նաև մարդուն երկրի վրա: Մարդը սակայն համակարգին չդիմացավ, զանցեց այն, դուրս ընկավ նրա նախագծից, և ողջհամակարգը փուլ եկավ, և նրա ծանրությունն ընկավ մարդու վրա:
Այլ խոսքով, իր մեջ ծանրություն զգալով` Աստված փոշիացրեց այն համակարգի մեջ, և այն թեթև դարձավ, կամ` անկշռության բերեց այն: Եվ <Աստված> մարդուն դրա` անկշիռ համակարգի մեջ դրեց, և մարդը, չզգալով այդ ծանրությունը, ապրում էր այն մեքենավարի նման, որը չի զգում շարժման մեջ եղողիր շոգեքարշի ծանրությունը, բայց բավական է համակարգից հեռացնի որևէ մաս և վերջինիս ծանրությունը կճնշի ու կսպանի նրան: Այդպես էլ Ադամըզանցեց համակարգի սահմանը, և համակարգի ծանրությունը փուլ եկավ նրա վրա: Եվ այն պատճառով է մարդկությունը քափ ու քրտինք մտած, տառապանքի մեջ աշխատում, որ ազատագրվում է փուլ եկած համակարգի ծանրությունից, ձգտում է այդ ծանրությունը բաշխել համակարգերում, ուզումէ ուղղել սխալը: Դրա համար էլ նրա մշակույթը ծանրությունը անկշռության համակարգերում բաշխելու մեջ է կայանում: Այսպիսով, յուրաքանչյուրհամակարգ ազատագրության նոր փորձ է, նոր արյուն:
Ավելի ու ավելի արագ է մարդն ուզում վազել-անցնել համակարգերը, անհաջողություններ կրելով` ավելի արագ է ուզում կտրել անցնել պատիժների ուոճիրների դաշտերը: Եվ մի՞թե պատիժների տեսքով նրան անվերջ հետապնդում է վրիժառու Աստված: Մի՞թե մարդուն վիճակված է սատանայի ուհրեշտակների շարքի միջով անցնել` նրանց ձաղկումների ներքո: Եվ այն պատճառով չի՞ արդյոք վազում, որ վազի անցնի Աստվածային կարգի այդշղթան, ոճիրների ու պատիժների այդ գոտին: Վազի անցնի օրենքներից ու հայտնվի անօրենության ճանապարհի վրա, հասնի վերջապես մարդկությաներկիրը, ուր կդադարեր ձաղկել ինքն իրեն (հանրակեցություն): Սա դատողության երկրորդ կետն է:
Երրորդ կետը կամ նրա վազքի երրորդ պատճառը պայքարն է, «գոյության համար մղվող պայքարը», որը ծանրության կամ նրա տակ շնչահեղձ չլինելուհամար այդ ծանրության դեմ <մարդու մղած> պայքարի մասին առաջին ենթադրության մեջ պետք է որոնել:
Եվ չորրորդ կետը` ձգտումն է առ Աստված-կատարելությունը, որի մեջ կգա բարիքը:
Այս չորս ենթադրությունների վրա կարելի է հիմնել մարդու արտադրության բոլոր տեսակների պատճառները:
Հետևաբար, Աստծուն ստեղծագործության մղող պատճառը առաջին դեպքում համարում եմ ծանրության բաշխումը, անկշռության մեջ ազատագրումը: Աստված նետեց իր վրայից ծանրությունը, կամ Աստված որպես ծանրություն փոշիացրեց իրեն անկշռության մեջ, բայց, անկշռության մեջ փոշիացնելովմիտքը, ինքը մնաց ազատության մեջ: